எது உண்மையான ஆராதனை? What is True Worship?

கடவுளுடைய வார்த்தையா? பாடல்களும் இசையுமா? இன்றைய திருச்சபைகளின் ஆவிக்குரிய வீழ்ச்சி!

அமெரிக்க சுவிசேஷகரான பால் வாஷர் (Paul Washer) கூறுவதுபோல், அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் புத்தகத்தை நாம் வாசிக்கும்போது, ஆதித்திருச்சபைகள் கடவுளுடைய வார்த்தையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு நின்றதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால், இன்றைக்கு அநேக பெந்தெகொஸ்தே சபைகள் கடவுளுடைய வார்த்தையைப் போதிப்பதற்கும் பிரசங்கிப்பதற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதைவிட, பாடல்களுக்கும் இசைக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து நிற்பதுபோல் தெரிகிறது. இத்தகைய போக்கு இன்றைய தலைமுறையில் திருச்சபைகளின் ஆவிக்குரிய வீழ்ச்சிக்கு முக்கியக் காரணமாக அமைந்துள்ளது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்தச் சீரழிவு புராட்டஸ்டன்ட் சபைகளையும் பாதிக்கத் தொடங்கியுள்ளது.

இன்றைக்கு அநேக சபைகளில் பாடல்கள் பாடும்போதுதான் பரிசுத்த ஆவியானவர் சபையார் மத்தியில் இறங்கி வருகிறார் என்ற தவறான நம்பிக்கை நிலவுகிறது. ஆனால், புதிய ஏற்பாட்டின் சம்பவங்கள் இத்தகைய புரிதலுக்கு ஆதரவாக இல்லை.

அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் புத்தகத்தை நாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது, விசுவாசிகள் ஆண்டவருக்காக ஜெபத்துடன் காத்திருந்தபோது பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டதைப் பார்க்கிறோம். அதேபோல், புறஜாதியினருக்கு சுவிசேஷம் பிரசங்கிக்கப்பட்டபோதும், அவர்கள் சுவிசேஷச் செய்தியைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோதும் பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்கள் மீது இறங்கியதையும் வாசிக்கிறோம். பாடல்கள் பாடியதன் காரணமாக மட்டுமே விசுவாசிகள் பரிசுத்த ஆவியானவரைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதை நிரூபிக்கும் சம்பவம் எதுவும் இந்தப் பதிவுகளில் இல்லை.

எபேசியர் 1:13-ன்படி, நாம் சத்திய வசனமாகிய நமது இரட்சிப்பின் சுவிசேஷத்தைக் கேட்டு, இயேசு கிறிஸ்துவின்மீது விசுவாசம் வைக்கும்போது, வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியானவரால் முத்திரையிடப்படுகிறோம். பரிசுத்த ஆவியானவர் பாவத்தைக் குறித்தும், நீதியைக் குறித்தும், நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்தும் உலகத்திற்கு உணர்த்துகிறார் (யோவான் 16:8). மேலும், அவர் விசுவாசிகளைச் சகல சத்தியத்திற்குள்ளும் வழிநடத்துகிறார் (யோவான் 16:13).

இதுதான் வேதத்தின் அடிப்படையிலான புரிதல் என்றால், ஏன் இன்றைக்கு அநேக சபைகள் கடவுளுடைய வார்த்தைக்கு அளிக்க வேண்டிய முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்துவிட்டு, பாடல்களுக்கும் இசைக்கும் தங்களுடைய ஆராதனைகளில் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றன?

வேதபோதனைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம், அநேக சபைகள் தவறான உபதேசங்களைப் போதிக்கும் சுவிசேஷகர்களுக்கும் போதகர்களுக்கும் தங்களுடைய பிரசங்க பீடங்களையும் பலிபீடங்களையும் திறந்துவிட்டுள்ளன. இவர்கள் "ஆராதனைத் தலைவர்கள்" (Worship Leaders) என்ற பெயரில் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்கள். இதன் விளைவாக, விசுவாசிகள் ஏமாற்றப்பட்டு, வேதத்தின் அடிப்படையிலான ஆரோக்கியமான போதனைகளிலிருந்து விலகிச் செல்லும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

அநேக உள்ளூர் சபைகளில் உள்ள ஆராதனைத் தலைவர்கள், YouTube-இல் காணப்படும் நவீன ஆராதனை நிகழ்ச்சிகளைக் கவனித்து, அவற்றில் காணப்படும் அதே பாணியையும் நடைமுறைகளையும் தங்களுடைய சபைகளிலும் பின்பற்றுகிறார்கள். அவை வேதபோதனைகளுக்கு ஒத்துப்போகின்றனவா என்பதை ஆராய்ந்து பார்ப்பதில்லை. 

இத்தகைய போக்கு படிப்படியாக சினிமா கலாச்சாரத்தையும் பொழுதுபோக்கு அம்சங்களையும் திருச்சபைக்குள் கொண்டுவந்துள்ளது. இது சபைகளையும் குறிப்பாக இளைய தலைமுறையினரையும் பெரிதும் பாதித்து வருகிறது.

சபைகள் வெளிப்பார்வைக்கு உற்சாகமாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும், மக்கள் கூட்டம் நிறைந்ததாகவும் காணப்படலாம். ஆனால், அவற்றின் ஆவிக்குரிய நிலை பரிதாபத்திற்குரியதாக இருக்கலாம். கடவுளுடைய வார்த்தையின் சத்தியத்தைப் புறக்கணித்து, மக்களை சுவிசேஷத்தின் உண்மையிலிருந்து விலகிச் செல்லச் செய்யும் நடைமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு சபை ஆவிக்குரிய அழிவை நோக்கிச் செல்கிறது. இத்தகைய நிலை நித்திய விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடியது.

திருச்சபைகள் ஆதித்திருச்சபைகளின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி மீண்டும் எழுந்து வர வேண்டும். அவர்கள் அப்போஸ்தலருடைய உபதேசத்திலும், ஐக்கியத்திலும், அப்பம் பிட்குதலிலும், ஜெபத்திலும் உறுதியாய்த் தரித்திருந்தார்கள் (அப்போஸ்தலர் 2:42). கடவுளுடைய வார்த்தைக்கும் ஜெபத்திற்கும் முன்னுரிமை கொடுத்தார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், தங்களுடைய உடைமைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டும், ஏழைகளுக்கும் ஆதரவற்றவர்களுக்கும் தேவையான உதவிகளைச் செய்தும் தங்களுடைய விசுவாசத்தைச் செயல்களின் மூலம் வெளிப்படுத்தினார்கள். இத்தகைய அர்ப்பணிப்பின் மூலம் சுவிசேஷத்தைப் பரப்பி, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தை மகிமைப்படுத்தினார்கள்.

இன்றைய திருச்சபைகளும் இந்த வேத அடிப்படையிலான முன்மாதிரிக்குத் திரும்ப வேண்டும்.

அதிக ஒலியுடன் கூடிய இசைக்கருவிகள், தாள வாத்தியங்கள், நடன அசைவுகள் ஆகியவற்றுடன் பாடல்களைப் பாடுவது மட்டுமே தேவனுக்குப் பிரியமான ஆராதனையாகிவிடாது. கிறிஸ்தவ ஆராதனையில் பாடல்களுக்கும் இசைக்கும் உரிய இடம் உண்டு. ஆனால், அவை ஒருபோதும் கடவுளுடைய வார்த்தைக்கும், ஜெபத்திற்கும், கீழ்ப்படிதலுக்கும், பரிசுத்தமான வாழ்க்கைக்கும் மாற்றாக அமைந்துவிடக்கூடாது.

ஒரு திருச்சபை ஆவிக்குரிய உயிரோட்டத்துடன் விளங்குவதற்கு அதற்கு இன்னும் அதிகமான பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகள் தேவையில்லை. கடவுளுடைய வார்த்தைக்குத் திரும்புவதும், உண்மையான ஜெப வாழ்க்கையும், ஆரோக்கியமான வேதபோதனையும், இயேசு கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழும் வாழ்க்கையுமே அவசியம்.

திருச்சபை கடவுளுடைய வார்த்தையின்மீது உறுதியாக நிற்க வேண்டும்; பாடல்களையும் இசையையும் அடித்தளமாகக் கொண்டு நிற்கக்கூடாது.

இந்தக் கட்டுரை எழுப்பும் முக்கியமான கேள்விகளில் உங்களுக்கு எந்தப் பகுதி மிகவும் சிந்திக்க வைக்கிறது?